ALİ ŞENTÜRK • ALİ ÖMER ERENER • ANGELIKA VAXEVANIDOU • AYŞE ULUÇAY •
BEYZA BOYNUDELİK • DİLŞAD AKÇAYÖZ • HAMZA KIRBAŞ • İSMET DOĞAN • LEYLA EMADİ • MEHMET EKŞİOĞLU • METİN ÇELİK • NAZIM ARSLAN • SEDA GAZİOĞLU • SELİN GENÇOĞLU • UĞUR ULUSOY • YILMAZ BULUT • YİĞİT CAN ALPER • YUSUF AĞIM •

İnsan, sonsuz bağlar sarmalının bir parçası olarak gelir dünyaya. Yaşamı, henüz doğmadan bu sarmalın neresinde olduğuna göre çoktan şekillenir. Ve insan doğduğu yerle bu dünyaya köklenir; ilk aidiyeti, içine doğduğu mekân ile kurar.

Bazen bir ezgi, tanıdık bir koku, yelkovanın tekrar eden sesi ya da elde kalan bir nesne, “ev” duygusunu mekânın kendisinden bile daha kuvvetli hatırlatır. Nesneler insanlarla birlikte yaşar; mekândan daha inatçı, daha dayanıklıdırlar. Tanıdık imgelerin etrafta olması çoğu zaman mekânın kendisinden bağımsız bir “evde olma” hissi yaratır.

İnsan doğası gereği ait olma hissini arar; bir bütünün parçası olmayı, tanıdık olanla bağ kurmayı ister. Fakat bu bağların hiçbiri sabit değildir. Her biri zamanla gerilir, esner, çözüldüğü yerde yeniden düğümlenir. Bu nedenle aidiyet, tek yönlü bir duygu değil; güven ile yabancılaşma arasında sürekli salınan bir hareket hâlidir.

Ne var ki insan, kimi zaman köklendiği yere ait hissetmez. Bu durumda köklerin varlığı bile bir bağlılık değil, bir tür esaret hissi yaratır. Kimlik insanın doğduğu yerde filizlense de dışarıda, hayatın mücadele alanlarında şekillenir. Kimi zaman insan kendine benzeyeni, kendini tamamlayan parçayı evden çok uzaklarda bulur. Böyle anlarda ihtiyaç duyulan aidiyet hissini, tanıdık bir desen, bir ritüel, insanın yolculuğuna yıllarca eşlik eden bir nesne verir.

placed/displaced, tam olarak bu gerilimi — hem ait hissettiren hem de esir eden o güçlü bağları — düşünmeye davet ediyor.

Cem Karakaya, 2026.