PAYLAŞ

Maçka Sanat Galerisi’nde Şiir ve İmge Arasında Bir Yüzleşme: Can Alkor Anısına CANTO CXVIII

2 saat önce

Paylaş:

Maçka Sanat Galerisi, modernist şiirin kırılganlığını, görsel sanatın sorgulayıcı diliyle buluşturan bir sergiye ev sahipliği yapıyor. 2014’te yayımlanan Can Alkor’un Canto CXVIII’i, Ezra Pound’un Kantolar’ına muhayyel bir “son” olarak tasarlanan şiirsel girişimden, sanatçı Kemal Noyan’ın paletinde somut bir görselliğe dönüşüyor. Sergi, şiir ve resim arasında alışılmış bir uyum yerine, keskin ve yırtıcı bir etkileşim sunuyor.

Alkor’un Canto CXVIII’i, Pound’un yarım kalmış yapıtına eklenmiş bir “tamamlama” değil. Modernizmin yüküyle hesaplaşan, parçalanmış benliğin gecikmiş bir itirafını sunuyor. Şiir artık bütünlüklü bir epik anlatı değil; kırılgan bir yüzleşmenin ve gecikmiş bir kefaretin dili. Kemal Noyan’ın resimleri ise metni açıklamak yerine onun içindeki çatlağı görünür kılıyor. Buradaki imge temsil değil; gölge. Nesne değil, ışık ve tarihle kurduğu hesaplaşma olarak var oluyor.

Tarih ve Bellek Üzerine Bir Deney

1941 İstanbul doğumlu Noyan, sergide tarihsel mekânları sadece coğrafi referans olarak değil, etik ve metafizik geçiş alanları olarak yeniden kurguluyor. Venedik’in Rialto Köprüsü, kartpostallık bir görüntü olmaktan çıkıp yargı ve sorgulama mekânına dönüşüyor; Konstantinopolis ise dış işgale değil, iç çözülmeye tanıklık ediyor. Yarı insan, yarı grotesk figürler, ideolojinin bedende bıraktığı deformasyonu görünür kılıyor. Çarmıh, kefaret ve affedilme sorusu ise estetik bir motiften ziyade cevapsız bir etik problem olarak karşımıza çıkıyor.

Sergi, tamamlanmış bir anlam sunmuyor; aksine izleyiciyi kendi yüzleşmesini, kendi sorularını keşfetmeye davet ediyor. Şiir ve resim birbirini süslemiyor, birbirini keskinleştiriyor. Her resim ve her mısra, geçmişin gölgelerini bugüne taşırken, ziyaretçiyi hem düşünmeye hem de hissetmeye çağırıyor. Alev söner, imge kalır; ve o imge, izleyenle tamamlanıyor.