NİSA ECE BERGSAN

Sahip Olmanın Trajedisi: Sardanapalus ve Arzunun İktidarı Eugène Delacroix’nın 1827 tarihli The Death of Sardanapalus tablosunda ilk bakışta dikkati çeken şey, resmin neredeyse kontrol edilemez bir karmaşaya sahip olmasıdır.

Beyazın İçindeki Beyaz: Malevich ve Yeniden Görmenin Sanatı Kazimir Malevich’in White on White tablosuna ilk kez bakıldığında, görülecek pek bir şey yokmuş gibi gelir. Beyaz bir yüzeyin üzerinde, sınırları belli belirsiz seçilen başka bir beyaz kare. Ne takip edilecek bir hikâye, ne tanınacak bir yüz, ne de bakışı yönlendirecek belirgin bir figür vardır.

Eve Dönüşün Acısı: Odysseus’un Zamansız Yolculuğu Homer'dan Christopher Nolan'a Bir Odyssey Okuması

Bir İdealin Laneti: Obsession ve Pygmalion Miti Obsession, çağdaş bir saplantı hikâyesi gibi görünse de, derinlerinde çok daha eski bir anlatının izlerini taşır. Nikki ile Bear arasındaki ilişki, yalnızca arzu ve bağımlılığın değil, aynı zamanda bir insanı kendi idealine göre biçimlendirme fantezisinin modern bir varyasyonu olarak okunabilir.

Enkazdan İdeale: Géricault ve Delacroix Arasında Bir Yolculuk Louvre’da yan yana duran iki tablo, beni ilk anda yalnızca biçimleriyle değil, taşıdıkları tarihsel ağırlıkla yakaladı. Théodore Géricault’nun The Raft of the Medusa’sı ve Eugène Delacroix’nun Liberty Leading the People tablosu.

Her Şeyi Başlatan Meyve Peleus ile Thetis’in düğünü, tanrıların bir araya geldiği görkemli bir kutlama gibi başlar; fakat masaya bırakılan altın elma, bu ihtişamın içine sessizce düşen bir gölge gibidir.

Dorian Gray ve Narcissus'un Ortak Laneti Narcissus ölmeden önce uzun süre bekledi. Yiyip içmeyi unuttu, kalkıp gitmedi. Yalnızca baktı. Dorian Gray ise tam tersini yaptı — tabloyu bir odaya kilitledi, üstünü örttü, yıllar boyu bakmamaya çalıştı.

Prince Igor Operası ve Golikov'un Fırçasında Bir Ağıdın Üç Hayatı Yangından kurtulan bir el yazması, bitmeden ölen bir bestecinin notaları, yasaklanan bir sanat geleneğini yeni bir zemine taşıyan fırçalar—her seferinde farklı bir yıkım, her seferinde aynı direniş. Belki de bazı hikâyeler bu yüzden ölmez; çünkü içlerinde taşıdıkları ses, onu aktaranlardan daha uzun yaşar.

Yılan Oynatıcı: Gérôme'un Doğu Fantezisi ve Said'in Oryantalizm Perspektifi Jean-Léon Gérôme'un 1879 tarihli The Snake Charmer tablosu, oryantalizmin en ikonik manifestolarından biri olarak sanat tarihini domine eder.

Üç Erkeğin Sessizliği: Flaubert ile Hopper'ın Yalnız Odaları Flaubert ile Hopper’ın eserlerini bir yazıda birleştirebilmesi, Madam Bovary’nin evrenselliğinin ve zamansızlığının önemli bir göstergesidir.

• 1
• 2
• »